និពន្ធដោយ ណេង កន្និដ្ឋា
យប់ត្រជាក់ ខ្យល់ខ្លាំងបក់ពីជួរភ្នំដងរែក។ ជាធម្មតា ធ្វើឱ្យខ្ញុំរងាស្ទើររឹងថ្គាម តែពេលនេះ គ្មានអំណាចអ្វី មកលើខ្ញុំសោះ។ ទិដ្ឋភាពពីការរងរបួស នៃជនស្លូតត្រង់ដោយគ្រាប់ផ្លោង ពីសំណាក់ទ័ពសៀមឈ្លានពាន។ កុមារីសុចារី អាយុទើបតែបីខួប មកពីភូមិថ្នល់បត់ ស្រុកបន្ទាយអំពិល ត្រូវរបួស ដាច់ម្រាមជើង ឈាមឡើងជោកកន្សែង ដែលម្តាយនាងរុំរបួសឱ្យ។ សំឡេងយំដ៏តូចឆ្មារ ប្រកបដោយភាពបរិសុទ្ធនេះ មិនឮដល់អ្នកដែលមានត្រចៀកធំ តែមិនព្រមស្តាប់នោះឡើយ។ ខ្ញុំតូច ស្រែកមិនឮ ជាស្ថានការណ៍កម្ពុជាបច្ចុប្បន្នដែរ!!!
និពន្ធដោយ សុខ ចាន់ផល
តើលោកអ្នកជឿសុបិនទេ? សុបិនឃើញគេប្រាប់ឱ្យទៅជីកកំណប់! វាប្រហែលមិនមានទេវតាឯណាមកពន្យល់សប្តិនេះទេ តែប្រហែលជាខ្មោចព្រាយបិសាចអត់មានការងារធ្វើ មកលេងសើចក៏មិនដឹង។ ព្រឹកនេះព្រះសុរិយារះសើចស្ញេញដាក់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំយករឿងយល់សប្តិពីយប់មិញមកគិត។ កំណប់មាសមួយហិបកប់នៅក្នុងដំបូកក្រោមដើមត្នោតបីដើម។ ខ្ញុំស្គាល់ទីកន្លែងនោះច្បាស់ដូចថ្ងៃ។ ថាអរក៏មិនអរខ្លាំង ថាមិនចាប់អារម្មណ៍ក៏កុហក។
និពន្ធដោយ លឹម សន្តិភាព
(មុននឹងចាប់ផ្តើម សូមអានរឿង ស្នាមថើបដំបូង)
បំណងប្រាថ្នា មែនទេ? នេះគឺរយៈពេលប្រាំឆ្នាំហើយ ដែលខ្ញុំតាមរកវា តែវានៅតែមិនទាន់បានសម្រេចនៅឡើយទេ។ ក្រោយពីរៀនចប់ភ្លាម ខ្ញុំក៏បាន ដាក់ពាក្យចូលធ្វើការនៅក្នុងក្រុមហ៊ុនមួយ។ មួយឆ្នាំកន្លងមកនេះ ដែលខ្ញុំធ្វើការនៅទីនោះ តែខ្ញុំមិនបានបញ្ចេញស្នាដៃអ្វីនោះទេ គឺមានតែអង្គុយធ្វើជាលេខារបស់គេ រៀបអាហារសម្រាប់គេប្រជុំ ហ្វូតូកូពី។ល។និង។ល។ ខ្ញុំខាំមាត់អស់មួយឆ្នាំ តស៊ូថា នឹងបង្ហាញស្នាដៃឱ្យពួកគេដឹង ប៉ុន្តែ…
និពន្ធដោយ សិរី វឌ្ឍនា
ខ្ញុំដឹងថាមនុស្សទាំងអស់គ្នានឹងភ្ញាក់ផ្អើលនៅពេលដឹងថា ខ្ញុំធ្វើអត្តឃាត។ គេច្បាស់ជានិយាយថា «មនុស្សដូចជា Ann នេះឬ ដែលគិតដល់រឿងនេះ? ទេមិនអាចទៅរួចទេ!» សុំទោសផងអ្នកទាំងឡាយអើយ! ខ្ញុំពិតជាជ្រើសយកផ្លូវនេះមែន។ ខ្ញុំមិនចង់រៀបរាប់វែងឆ្ងាយទេ។ អ្វីដែលខ្ញុំចង់និយាយនៅពេលនេះ គឺអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ មុនពេលធ្វើអត្តឃាត។ ខ្ញុំនេះកំសាក មិនហ៊ានយកកាំបិតចាក់សម្លាប់ខ្លួនឯងទេ ណាមួយខ្លាចឈាម ណាមួយទៀតខ្លាចចាក់មិនចំកន្លែង ស្លាប់នាំឱ្យពិបាកដល់អ្នកដទៃជួយសង្គ្រោះជីវិតនាំរញ៉េរញ៉ៃវែងឆ្ងាយ។ បើចងកវិញ បញ្ហានៅត្រង់ថា ខ្ញុំចងខ្សែមិនដែលជាប់សោះឡើយ។ មិនចេះកួចចំណងតាំងពីតូច។ មិនដឹងជាយ៉ាងម៉េចទេ កួចចំណងមិនជាប់សោះតែម្តង។ ពេលពាក់ស្បែកជើងប៉ាតា ត្រូវ Jack ជួយចងខ្សែស្បែកជើងឱ្យ រាល់តែលើក។ មិនចង់ទៅលោតទឹកទេ ព្រោះមិនចង់ឱ្យខ្មោចខ្ញុំហើមខ្លួន។ អាក្រក់មើលណាស់! ហេងស៊យត្រូវស្អុយច្រមុះអ្នក ដែលចុះមកស្រង់ទៀត។ គិតថាថ្នាំពុលនេះ គឺជាជម្រើសដ៏ល្អឥតខ្ចោះហើយ។ វាមានរសជាតិយ៉ាងណា វេទនាយ៉ាងម៉េចខ្លះ ចាំពេលផឹកថ្នាំពុលរួច ខ្ញុំនឹងឆ្លៀតសរសេរវាទុក ដើម្បីឱ្យមនុស្សទាំងពួង បានដឹង…
ខ្ញុំជាមនុស្សម្នាក់ដែលគេមិនទទួលស្គាល់។ បើនិយាយឲ្យមែនទែនទៅ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាកម្ទេចមនុស្ស។ ពេលខ្លះមិនមែនជាមនុស្សម្នាក់ផង។ អ្នកគ្រប់គ្នាដែលនៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំស្អប់មិនចូលចិត្ដរូបខ្ញុំ មិនថាសង្គម សាលារៀនក៏ស្អប់ខ្ញុំ អ្នកទាំងឡាយ និង សាច់ញាតិក៏រឹតតែស្អប់រូបខ្ញុំ រួមទាំងមិត្តភកិ្ដរួមថ្នាក់របស់ខ្ញុំផងដែរ។ គេស្អប់ខ្ញុំព្រោះតែខ្ញុំមិនដូចគេ ខ្ញុំមិនចេះតាមគេមិនសម្របខ្លួនឱ្យចូលក្នុងចំណោមនឹងគេ ពោល គឺមិនចេះចូលស្ទឹងតាមបទតែម្ដង។ (អានបន្ត)
Written by Rachana IM
Translated by CALLME
Reviewed by Chandra Ky
